"Na een paar korte verkeringen was ik op mijn 26e nog steeds alleen.

Ik wilde graag een vaste relatie maar het lukte maar niet om de ware te vinden.

Op een dag besloot ik in een opwelling een contactadvertentie te plaatsen, een zeer uitgebreide, wat goed werkte want ik kreeg er meer dan 100 reacties op.

Met drie er van maakte ik een afspraak maar uiteindelijk liep dat op niets en op teleurstellingen uit. Ik besloot het te laten liggen want er zaten ook erg veel brieven bij waar ik echt niets mee kon.

Er was nog één brief die ik met interesse had gelezen (met een leuke pasfoto) maar omdat die wat later binnenkwam en ik nu al een paar keer teleurgesteld was liet ik die brief liggen en deed er niets meer mee.

Een half jaar later kreeg ik op een zondag ineens de opwelling om nu eens zelf bij de contactadvertenties te kijken. Ik was over de teleurstellingen heen en daar zag ik die ene contactadvertentie die me ontzettend aansprak. De advertentie was in dezelfde uitgebreide stijl geplaatst waarop ik dat een half jaar geleden had gedaan. Ik had verder zelf nooit meer iets geplaatst en ik had ook verder nooit naar de advertenties gekeken. Vanwege de leuk opgestelde advertentie besloot ik te reageren en na een paar weken kreeg ik bericht.

Van het een kwam het ander en we spraken af.

Op het moment dat ik hem ontmoette werd het me meteen duidelijk wie ik ontmoette... het was de man van de pasfoto, de man wiens brief ik had laten liggen. Ik was ontzettend verbaasd maar voelde toen al dat het geen toeval meer kon zijn...

Ik geloof ook dat we in dit leven zijn om dingen te leren en dat we de juiste personen moeten ontmoeten om te worden wie we zijn.

Daarom weet ik nog altijd zeker dat onze ontmoeting van bovenaf is gestuurd en dat wij elkaar moesten ontmoeten.

We zijn inmiddels meer dan 20 jaar bij elkaar, hebben een gezin en zijn gelukkig getrouwd.

Toeval? Bestaat niet!"
Anoniem

NAAR BOVEN

"Dit verhaal is waargebeurd en ik was toen ongeveer negen á tien jaar oud.

Vlak voordat de school begon was ik met de step gevallen op het schoolplein. We zaten met drie meisjes op de step. Ik was de enige die er minder goed vanaf kwam en had mijn pink op drie plaatsen gebroken. Een oudere leerling begeleidde me naar het gasthuis. In die tijd werd een ziekenhuis zo genoemd.Het duurde allemaal heel erg lang en we verbleven de hele middag in het gasthuis.

Nadat ik een pin in mijn vinger had gekregen en gips was gezet mocht ik eindelijk naar huis. Ik was erg blij dat ik naar huis mocht want ik was doodmoe.

Toen ik thuiskwam ging ik onmiddellijk naar bed. Het was inmiddels zeven uur en dat was ook de gangbare tijd voor mij om naar bed te gaan. Ik viel meteen in slaap maar werd midden in de nacht wakker door een vreselijke pijn in mijn pink. De verdoving was uitgewerkt.

Ik kreunde van de pijn en keek de kamer in. Plotseling zag ik mensen door de deur en de muren binnenkomen. Ze droegen oude kledij, uit de tijd van mijn voorouders en tantes, nam ik aan. Ze liepen even rond en kwamen toen glimlachend aan mijn bed staan. Ondanks dat het vreemd voor me was, was ik absoluut niet bang. Ik besefte me ook dat ik deze mensen niet kende, maar de vreselijke pijn was verdwenen.

Zoals deze mensen waren gekomen, vertrokken ze ook weer.

De volgende ochtend vertelde ik dit verhaal aan mijn moeder. Ze wuifde deze gebeurtenis meteen weg, en dit het af met dat het droom was en dat ik had geijld. Ook noemde ze wondkoortsen. Maar ik blijf er bij dat ik klaarwakker was. Deze gebeurtenis is me altijd bijgebleven en voor mij is het echt gebeurd."
Anoniem

 

NAAR BOVEN

"Door omstandigheden was ik weggestuurd van mijn vorige stageplek. Het was december, een moeilijke tijd om alsnog een andere stageplek te vinden.

Ik stond bij de bushalte te wachten en raakte in gesprek met een meisje. Ondanks dat ik het zelf als een vreemde vraag ervaarde in deze situatie, hoorde ik mezelf haar vragen of ze misschien een sociale dienstverlenende stageplek wist.

Ze vertelde me dat ze net haar eigen stageplek had verlaten en gaf me het telefoonnummer van de plek. Ik kreeg een man aan de telefoon en ondanks enige twijfel bij deze man, kreeg ik het voor elkaar om voor een afspraak te mogen verschijnen.

Tijdens deze afspraak werd ik aangenomen en kon ik onmiddellijk in januari aan de slag. Helaas was deze plek geen erkend leerbedrijf voor mijn opleiding. Na aanvraag bleek dat geen enkel probleem te zijn. De plek werd erkend en er werd me verteld dat ik gerust kon blijven.

Voor mij is dit een wonder en ik ben er nog steeds dankbaar voor."
Anoniem

 

NAAR BOVEN

"Mijn oma lag op sterven. Ze leverde al dagen strijd om heen te gaan. Ondanks dat ik 200 km bij haar vandaan was, ging ik een gesprek met haar aan.

Hardop vertelde ik haar dat ze genoeg in haar leven had gedaan, en dat haar leven klaar was en dat ze mocht gaan. Ook vertelde ik haar dat ik heel erg zou genieten van de zeilboot die ze me had nagelaten.

Ik liep naar beneden waar na 10 minuten de telefoon ging. Het was mijn vader en hij zei: "Het is gebeurd... "

Waarop ik reageerde met: "Dat wist ik al..."
Monique Slikkerveer

NAAR BOVEN

"Het was avond. Het was in een periode dat ik me slecht voelde. Ik lag in bed en plotseling stonden in de deuropening mijn overgrootvader en overgrootmoeder die inmiddels al lang waren overleden. Ik kon ze heel duidelijk zien. Ze vertelden me dat alles goed zou komen. Er kwam een kalmte over me heen en vanaf dat moment was ik weer in staat om de draad van mijn leven op te pakken."
Christel Meisters

NAAR BOVEN

Edzer Tuik vertelt dat hij contact heeft met zijn overleden vrouw:

"Het begon 's avonds laat op de dag van haar crematie. Na zo'n dag ben je er ellendig aan toe. Ik was meer dan volledig uitgeput na al die treurigheid. Mijn leven leek volledig uitzichtloos te zijn geworden en ik kon 's avonds laat met geen mogelijkheid in slaap komen.

Op een gegeven moment zag ik een zuil van licht in de slaapkamer staan die ik toeschreef aan invallend maanlicht. Wij lieten namelijk altijd één overgordijn op een kier van zo'n 20 cm open zodat je, wanneer je 's nachts wakker werd, niet volledig gedesoriënteerd zou zijn.

Die lichtzuil nam geleidelijk aan in helderheid toe en op een gegeven moment signaleerde ik dat er zich kleine zilverkleurige deeltjes door leken te bewegen. Mijn hoofd draaide naar de raamkant en toen begreep ik er helemaal niets meer van want ik was in mijn vermoeidheid vergeten om het gordijn een stuk open te laten. Er was dus helemaal geen sprake van invallend maanlicht.

Het heeft een paar dagen geduurd eer ik bereid was om de gedachte toe te laten dat het weleens een teken van mijn vrouw kon zijn.

Daarna hoorde en herkende ik haar stem die zei: "Waar zou ik anders zijn dan bij mijn man en kinderen?" Sindsdien is zij, hoe dan ook, bij mij en ervaar ik haar aanwezigheid dagelijks.

Ik maak iedere morgen het cryptogram in mijn dagblad en heb één keer de oplossing van de eerste opgave daags ervoor al genoteerd. Ik moest dat toen in mijn agenda schrijven. Er is dus, en dat is helemaal ongelofelijk, vóórkennis.

Ik heb zelfs op de automatische piloot een autorit naar Rotterdam gemaakt waarbij mijn hand als geconditioneerd de richtingaanwijzer bediende. Ik eindigde hartje stad in een damesmodezaak. Dat was begin september 1994 en ik werd er geleid naar een winterjack voor mijn dochter die kort daarop jarig werd. Ik wist met de beste wil van de wereld haar maat niet maar mijn hand werd overduidelijk gemanipuleerd naar een bepaalde maat en kleur. Ik heb het gekocht en mijn dochter was er krulgelukkig mee. Het paste perfect en het stond haar geweldig."

Edzer schreef zelfs een boek over zijn wonderen, klik hier voor meer info

copyright foto: iStockphoto Bryan Myhr

NAAR BOVEN

"In de periode dat ik verloofd was met mijn echtgenoot Gijs, werd het tijd dat ik ook eens op kamers zou gaan wonen. Dit was echter het idee van Gijs, niet van mij: ik zag erg op tegen het alleen thuis komen, dan nog moeten koken, enzovoort.

Dus zei ik tegen God: 'Oké, als U het er mee eens bent dat ik op kamers moet dan...'

En er volgde een lijst van wensen: 'Mijn kamer moet minstens 2 meter groter zijn dan ik nu heb, de huur niet hoger dan 300 gulden, ik wil een eigen keuken, geen hospita, een garage of iets dergelijks voor mijn brommer, en een goede verbinding met het openbaar vervoer naar mijn werk.'

Ik grinnikte: 'Dat gaat heel lang duren!'

Mijn ouders waren ook niet blij dat ik wegging, maar ik stelde ze gerust: 'Mam, in Den Haag zoiets vinden, dat gaat nog máánden duren!'

Maar God was het roerend eens met Gijs. Bij de eerste de beste bezichtiging van een kamer was het al raak! De kamer in kwestie was al verhuurd, maar de huisbaas had nog wel iets anders moois voor mij.

En het was mooi! Een kamer van 4 bij 6 meter, de huur was 290 euro, er was geen hospita, ik had een eigen keuken en de tram om de hoek reed regelrecht naar mijn werk.

'Tsja,' peinsde ik, 'maar ik kan niet mijn brommer kwijt.'

'Oh,' zei de huisbaas, 'ik weet iemand die wel plek heeft.'

En ja hoor, ik kreeg een prachtige plek in een stalling voor een redelijk bedrag. En dat alles binnen een maand.

Ik heb er heel fijn gewoond, vlak bij de stad. Later kreeg ik nog een baan drie straten verderop. Ik voel me nog steeds super verwend als ik hier aan terugdenk."

copyright foto: Demid Borodin/iStockphoto

NAAR BOVEN

"Ik was een jaar of 25 en ik was voor mijn werk in Bern, Zwitserland. Ik had snel carrière gemaakt en had nu een topbaan voor een multinational in de tabaksindustrie. En zo voelde ik me ook: on top of the world, op weg naar nog meer succes.

Die middag had ik een afspraak met een distributeur, maar nu was ik bezig met een field visit: ik ging eerst de bekende, grotere tabakswinkels langs om vervolgens op de bonnefooi rond te lopen om ook wat kleinere kiosken te bezoeken.

Na de store checks van de grotere winkels, pakte ik mijn pendel erbij. Ik vind het nog steeds leuk om me in vreemde steden te laten leiden door mijn intuïtie, en in die tijd had ik nog een pendel nodig als verlengstuk van mijn intuïtie. (Zie het verhaal 'hoofdpijn' over een wonderlijke gebeurtenis met de pendel).

Zo liep ik door de straten van Bern, en hoewel ik me er toen niet bewust van was zou ik mijn houding nu omschrijven als een tikje arrogant en blasé. Ik had hard gewerkt om te komen waar ik nu was, en dat was voor mij het bewijs dat je met hard werken alles kon bereiken. Iedereen die geen succes had, was mijn onbewuste mening toen, moest gewoon eens een trap onder zijn billen krijgen.

Ik kwam bij een stil, breed straatje, en de pendel gaf aan dat het goed was als ik het straatje nam. Ik liep het straatje in en pas toen viel de bedelaar me op, die tegen de muur van een gebouw aan zat.

Ik was niet onvriendelijk, maar ik vond wel dat bedelen het meest minderwaardige was dat je kon doen: ga op z'n minst iets doen voor je geld, dacht ik altijd als ik een bedelaar zag, zingen of een standbeeld zijn ofzo. Hoeren hadden in mijn boekje een hogere status dan bedelaars. Ik was dan ook allerminst van plan deze bedelaar geld te geven.

Toen ik langs de man liep, zei hij: "Je krijgt wat je verafschuwt."

Ik liep door want ik was niet van plan in gesprek te gaan met een bedelaar.

Het straatje kwam uit op een pleintje met een kerkje, waarvan de deuren open stonden. Ik liep naar binnen en ging op een bank zitten.

"Je krijgt wat je verafschuwt."
Het was alsof de woorden nu pas tot me doordrongen.

Ik stond op en liep het kerkje uit, en volgens de pendel was het het beste als ik hetzelfde straatje terug nam. Ik besloot eerst wat kleingeld te pakken om aan de bedelaar te geven.

Maar toen ik het straatje in liep, was de bedelaar weg.

Ik was echt maar heel even in het kerkje geweest, en de bedelaar was in geen velden of wegen meer te bekennen. Pas veel later realiseerde ik me dat in het keurig nette Zwitserland überhaupt geen bedelaars bestaan (en zeker niet in 1995).

Voor mij is de ontmoeting met die bedelaar - achteraf gezien - een keerpunt in mijn leven geweest. Het was alsof mijn geleidegeest of de engelen mij een soort koerscorrectie gaven. Ten eerste, opdat mijn groeiende arrogantie omgebogen zou worden, terug naar nederigheid, zachtheid, en respect voor de weg van anderen. Ten tweede, opdat ik me zou realiseren dat onbewuste (negatieve) gedachten, veroordelingen en afwijzingen ooit bij je terug komen.

Nu ik dit verhaal voor het eerst heb opgeschreven, lijkt het wel een sprookje. Ik zou niet zijn wie ik nu ben, zonder de wijze woorden van de bedelaar."

Edith Hagenaar - www.sunshineforthesoul.nl
www.twitter.com/EdithHagenaar

copyright foto: iStockphoto/webphotographeer

NAAR BOVEN

Snelweg

"De volgende gebeurtenis vond een jaar of 9 geleden plaats. Ik volgde een opleiding in Driebergen en reed in die tijd op een rood/witte motor. Mijn motorkleding was donkerblauw met wit en mijn helm was in de kleuren wit en oranje (zoals de politie wel heeft).

Mijn partner Hans was die dag vertrokken in zijn bus (een rijdende werkplaats) en ik wist niet waar hij zou zijn. Ik verwachtte hem dus niet te ontmoeten.

Een paar honderd meter voor de afslag naar Driebergen zag ik ineens een busje staan aan de kant van de snelweg, dat ik herkende als die van Hans. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat er een auto voor stond en dat er twee mannen aan de bestuurderskant amok aan het maken waren.

Ik begreep dat Hans in moeilijkheden was en voelde een enorme woede en tegelijkertijd kracht in me opkomen, die maakte dat ik de motor achter de bus parkeerde en 'tot alles in staat' naar de voorkant liep. Daar aangekomen zag ik nog net hoe de twee mannen instapten en wegreden. Toen ik op het zijraampje van de bus klopte schrok een verwarde Hans op. Na zijn verhaal begreep ik inderdaad dat de mannen hem tot stilstand hadden gedwongen en kwaad in de zin hadden. Waarschijnlijk dachten ze dat ik een motoragent was en waren ze gevlucht.

Ik geloof niet in toeval en daarom weet ik zeker dat ik niet toevallig daar op exact het juiste moment was - niet te vroeg en niet te laat. Het vervolgens volgen van mijn ingeving en de kracht die ik voelde zorgden er voor dat het gevaar week. Hans en ik zijn eeuwig dankbaar voor deze gebeurtenis."

Joke Andringa

Copyright foto: AVTG (via iStockphoto)

NAAR BOVEN

"Op een warme woensdagmiddag in het voorjaar breng ik een vriendin naar een afspraak met een alternatief genezer. Het centrum ligt in een prachtige omgeving. Ik besluit dan ook niet binnen te wachten totdat ze klaar is, maar naar buiten te gaan. Ik sla een zandpad in en geniet van de landelijke omgeving. Ik heb de neiging om ergens onder een boom te gaan liggen. Het is warm en bewolkt en af en toe vallen er een paar spetjes. Het lijkt erop dat het wel eens zou kunnen gaan regenen en ik besluit terug te lopen.

Als ik bij het laatste weiland kom, zie ik daar ineens een ooievaar staan. Ik blijf staan en zie hoe hij een paar stappen door het weiland loopt. Dan vliegt hij op en landt even verderop in hetzelfde weiland. Ik blijf hem met mijn ogen volgen. Dan gaat de gedachte door me heen: 'Daar zou ik wel eens een ooievaarsveer kunnen vinden.' Ik twijfel even of ik wel onder het prikkeldraad door wil kruipen, maar doe het dan toch. Ik loop naar de plek waar ik de ooievaar het eerst zag, al zoekend naar een veer. Nee, jammer, hier ligt er geen, dan maar naar de andere plek. Ook daar vind ik geen veer. Ondertussen is de ooievaar weer weggevlogen naar een ander veld. Daar loopt hij ook een poosje rond en ik zie hoe hij tussen de koeien door loopt.

Ik geef mijn zoektocht naar een ooievaarsveer op en loop terug naar het prikkeldraad. Daar aangekomen kijk ik nog een keer om en zie dat de ooievaar weer in het weiland is geland. Ik kijk hem aan en vraag hem in gedachten om een veer. De ooievaar vliegt op, maakt een prachtige cirkel hoog over de bomen en landt vervolgens... in zijn nest! Dat had ik nog helemaal niet gezien! Nou, als ik daaronder geen veer kan vinden, dan weet ik het niet meer. Ik loop naar de andere kant van het weiland, kruip daar onder het prikkeldraad door en loop naar de paal waar het nest op staat.

Ik zoek rondom het nest tussen de sparren en ja, daar zie ik er één. Een witte, vuil weliswaar, maar toch. Spontaan komt de gedachte in me op: 'Ik wil er drie'. Ik kijk naar boven en de ooievaar zit nog steeds op zijn nest en volgt me met zijn ogen. Ik loop verder rond het nest, ben weer bij het prikkeldraad en ja! ik zie er nog twee, twee zwarte! Dit is toch geweldig. Ik bedank de ooievaar diep vanuit mijn hart. Ik neem de veren mee en leg ze in de auto.

Mijn vriendin is klaar en even later rijden we weer weg. Ik neem een andere route terug. Als we na heel wat kilometers door een plaatsje heen rijden, zie ik ineens weer een ooievaar, boven op een lantaarnpaal. Nou, dat is toch wel bijzonder, twee ooievaars op één dag. Hoe is het mogelijk.

We vervolgen onze toeristische route, passeren nog meer kleine dorpen en genieten van de omgeving. Alles begint uit te lopen, het groen is groener dan ooit. We kijken dan ook alle kanten uit. Ineens zie ik alweer een ooievaarsnest een meter of tien vanaf de weg met, ja, met hoeveel ooievaars eigenlijk, drie, vier!? Ik stop, rijd achteruit en parkeer de auto. Dan zien we dat er een volwassen ooievaar met drie kleintjes op het nest zit. De kleintjes zijn driftig aan het eten. De ouder heeft kennelijk net gefourageerd. We blijven ze een tijdje observeren voordat we weer wegrijden.

Het is niet te geloven: op één dag zes ooievaars op behoorlijke afstanden van elkaar én drie ooievaarsveren. Mijn dag kan niet meer stuk. Als dat geen aanwijzing van de natuur is! Een ooievaar betekent nieuwe geboorte, iets nieuws in mijn leven. Samen met de drie veren, drie van lichaam, ziel en geest. Als zes ooievaars me dat dan duidelijk maken, dan kan ik daar niet omheen. Ik wacht met spanning af."

Elly de Lezenne Coulander, http://www.yore.nu

Copyright foto: Peter Wey 2009 (via iStockphoto)

NAAR BOVEN

"Dit wonder speelde zich zo'n 35 jaar geleden af. Ik moet een jaar of tien zijn geweest. Het was de dag voor oudjaar en die avond zouden mijn moeder, broers en ik oliebollen bakken in de werkplaats van mijn vader. Mijn vader had in die tijd een elektrotechnisch bedrijf. Overdag stond hij in de winkel en 's avonds was hij vaak op pad voor diverse reparaties.

Zo ook die avond. Hij was weggeroepen voor een storing aan een gashaard en het kon nog wel eens heel laat worden. Verbaasd waren wij dan ook toen pa nog geen uur later, tijdens ons oliebollen bakfestijn, ineens in de werkplaatsdeuropening stond.

'Wat ben jij vroeg', vroeg mijn moeder, 'is de klus al klaar?'

'Nee, maar ik m?est naar huis van een ongeduldig roepend stemmetje in mijn hoofd. Ik weet niet waarom, maar het was zo dringend dat ik maar gegaan ben', zei mijn vader onrustig.

Hij had al zijn spullen in de haast bij de klant laten staan en was naar huis geracet. We moesten er om lachen, malle papa.

Nog geen minuut later verloor mijn broertje van zes zijn evenwicht en viel tegen de pan kokend oliebollenvet aan. Onfortuinlijk genoeg kreeg de kleine man het hete vet over zich heen. Mijn moeder, oudste broer en ik waren te geschrokken om iets te kunnen doen. Op dat moment kwam mijn vader in actie. Resoluut greep hij mijn broertje tussen het hete vet vandaan en rende met hem naar de dichtstbijzijnde kraan. Het spoelen leek in mijn ogen uren te duren.

Met derdegraads brandwonden is mijn arme broertje, per ambulance, naar het ziekenhuis vervoerd. Daar kregen mijn ouders te horen dat ze goed en kordaat gehandeld hadden. Een minuut later en mijn broertje zou uiteindelijk aan zijn verwondingen zijn overleden.

Mijn vader is een tovenaar, zongen mijn broers en ik maanden lang na het ongeval. Toen pas begrepen we hoe wonderlijk die ene avond in december verlopen was. We waren en zijn nog steeds trots op pa!

Afgezien van de littekens op zijn lichaam is het met mijn broertje gelukkig weer helemaal goed gekomen. Dankzij het stemmetje in mijn vaders hoofd.

Toen ik mijn pa een tijd geleden vroeg hoe dat nou precies werkte met dat stemmetje, zei hij dat het een duidelijke vrouwenstem was. Voor hem, als gelovig katholiek, was het de stem van Maria. Voor mij was het een wonder. Ik vraag mij nog wel eens af wat er met mijn broertje gebeurd zou zijn, als mijn vader dat stemmetje niet had gehoord, of er niet naar had geluisterd.

Instinct? Of een boodschap achter de sluier vandaan?"

Hilda Spruit - http://www.hildaspruit.nl

Copyright foto: HTuller (via iStockphoto)

NAAR BOVEN

"Als pedicure had ik een klant die in het terminale stadium van kanker was. Ik vertelde hem over de astrale wereld. Hij begon te lachen en zei daar geloof ik allemaal helemaal niks van. Dood is dood en verder is er niks.

Ik zei: 'Des te beter, laat je verrassen! Laten we afspreken dat je op het moment dat je uitstapt even langs komt om te vertellen of ik gelijk heb.'

En inderdaad, op een maandagochtend om half zeven kwam hij langs om zijn belofte gestand te doen. Ik wenste hem een goede reis. Toen zei hij: 'Wil je tegen m'n dochter zeggen dat alles in orde is, ze hoeft zich nergens zorgen over te maken.'

Donderdags kwam zijn dochter en ik vroeg: 'Klopt het dat je vader maandag om half zeven 's ochtends uitstapte?'

Ze zette grote ogen op en vroeg: 'Hoe weet je dat?'

Ik vertelde het gebeurde, en ook dat ze zich nergens orgen hoefde te maken. Ze was heel blij met deze boodschap.

Ik heb overigens vaker 'overleden' mensen op visite, waarvan ik boodschappen moet doorgeven. Maar deze is wel heel frappant."

Shanti Onneweer

NAAR BOVEN

"Ik was een paar maanden zwanger van ons tweede kindje, en op een prachtige nazomeravond stonden mijn man en ik in de deuropening naar de sterren te kijken. Mijn man aaide over mijn buik, en we hadden het er over wat voor kindje dit zou worden, en waar hij of zij vandaan zou komen. Ik zei, stellig: 'Hij komt daar vandaan', en ik wees naar een plek in de sterrenhemel. Juist op dat moment, exact op de plaats waar ik heen wees, was er een vallende ster. Alsof dit kindje ons wilde laten weten: inderdaad, daar kom ik vandaan!

De uitgerekende datum van de baby was 1/11/1999. Toen ik zag dat de verloskundige dat opschreef, wist ik het zeker: op die dag zou het geboren worden. Alleen enen en negens, dat was zo magisch, dat het voor mijn gevoel precies bij dit kindje pastte.En inderdaad, na een korte en makkelijke bevalling verscheen ze op de afgesproken datum.

Onze dochter is net negen geworden en een heel ander kind dan haar broer en zus, met een sterke intuïtie en een groot inlevingsvermogen. Bijna elke avond vraagt ze me: 'Ik wil leren over het leven', en dan beantwoord ik al haar vragen. Waarom mensen bepaalde dingen doen, wat liefde is, hoe het leven werkt...

Soms denk ik aan die vallende ster en vraag ik me af of ze hier op aarde is gekomen om ons mensen te bestuderen. Maar als ze dan zegt 'Mama ik hou van jou' is ze gelukkig gewoon mijn kleine sterredochter."
Edith Hagenaar

Copyright foto: Edith Hagenaar

"Mijn dochter was 2 jaar. Een ondernemend meisje, altijd vrolijk en vriendelijk tegen iedereen. Ik werkte part-time. Als ik op mijn werk was ging ze naar een oppas. Daar waren meerdere kindjes van 2 en 3 jaar.

Het was een warme dag en mijn oppas had me gevraagd of ik haar zwemkleding wilde meegeven. Ze zou lekker met de kinderen gaan zwemmen in een plas bij haar in de buurt.

De ochtend dat ik mijn dochter weg bracht, voelde ik me erg onrustig. Zwemmen met 6 kindjes van 2 en 3 jaar is toch een hele onderneming, maar er zouden nog meer mensen meegaan, dus ik probeerde het gevoel van me af te schudden.

Eenmaal op mijn werk bleef ik onrustig, ik kreeg het zelfs zo benauwd en zo'n drang om naar mijn dochter te gaan, dat ik mijn chef vroeg of ik vrij kon krijgen. Gelukkig, dat mocht!

Ik rende naar mijn auto, reed als een idioot richting die plas waar ze zouden gaan zwemmen.

Eenmaal daar aangekomen liep ik richting het strandje en zie in een flits de situatie. Kindjes die in het water speelden, mijn dochter die tot aan haar knietjes in het water stond en de oppas die een sigaretje rookte, gezellig kletsend met een vriendin en met haar rug naar de kleintjes.

Ik kwam steeds dichterbij, ik was nog zo'n 200 meter verwijderd toen ik mijn dochter achterover zag vallen. Niemand die het door had.

Ik rende zo hard als ik rennen kon het water in. Het leek wel een eeuwigheid voordat ik eindelijk bij haar was.

Ik zal het nooit vergeten, ik zag haar spartelen onder water, ogen wijd open, ze kon niet meer overeind komen. Ik trok haar aan haar armpje uit het water en hield haar heel dicht tegen mij aan. Ik liep het water uit en zie een familie lachen om de situatie.

Ik lachte niet, ik huilde. Mijn oppas had helemaal niets gezien. Wat als ik niet vrij had genomen? Ik wil er niet aan denken.

Tot op de dag van vandaag ben ik zo dankbaar dat ik geluisterd heb naar mijn gevoel..."
Margriet

Copyright foto: Rhienna Cutler

"Ik heb lang moeten wachten voordat ik zwanger was. Mijn zwangerschap was één roze wolk. Maar toen onze dochter uiteindelijk geboren was, was mijn angst om dit babytje te verliezen zo groot dat ik er niet van sliep.

Toen het wiegje naast mijn bed stond sliep ik met mijn hand op haar buikje, om te voelen of de ademhaling wel gewoon doorging. En toen ze te groot werd voor de wieg ging ik ieder uur in haar ledikantje op haar eigen kamer luisteren en voelen of alles goed was.

Tot die ene avond dat ik op haar kamer kwam.

Daar zat mijn -overleden- schoonmoeder.

Ze had haar hand op de buik van mijn dochter en ze keek me aan. Ze zei: 'Het is goed. Ga maar slapen.'

Ik voelde een rust over me komen en wist dat ik alles kon loslaten. Ik ben nooit meer 's nachts gaan kijken. Mijn dochter is nu dertien, maar ik weet en mijn dochter weet ook, dat ze nooit alleen is. Het is goed zo."
=anoniem, naam en adres bij de redactie bekend=

Illustratie: gravure, circa 1883 'Balow, My Babe, Ly Stil and Sleipe'. R. H. Stoddard. High-resolution scan, restored by Constance McGuire. Copyright berust bij Constance McGuire.

"In een moeilijke periode waarin ik twee jaar geleden zat, was ik enorm verdrietig en voelde me ook zeer eenzaam. Ik liep op het strand om lekker uit te waaien en ik maakte een foto van de mooie lucht.

Eenmaal thuisgekomen bekeek ik op mijn gemak de gemaakte foto en zag allemaal gezichten in de wolk, ook een hondenkop, een konijn, een vlinder.

Maar wat voor mij heel duidelijk was was het gezicht van mijn opa! Heel bijzonder. Ik heb veel steun aan die foto gehad in die periode."
Lisette

De foto is genomen met mijn mobieltje dus niet helemaal van optimale kwaliteit. Het gezicht van mijn opa is linksonder in de witte wolk. De vlinder rechtsonder in de witte wolk. En verder zijn er veel gezichten te zien, eigenlijk overal als je goed kijkt. Niet iedereen ziet het. Mensen met een spiritueeloog kunnen het meestal wel zien. Als je op de foto klikt krijg je een grotere versie.

"Ik was mijn ring verloren, die heel veel voor me betekende. Een prachtige zilveren ring met 8 turkooise stenen ingelegd in de vorm van een oog. Door hem op een foto weer te zien wenste ik hem met heel mijn hart terug in mijn leven. Hoe kon me niet schelen... gewoon terug aan mijn vinger! Al bij de gedachte dat ik hem weer zou zien werd ik blij.

Een week later was ik in mijn rommelkast mijn berg lege plastic zakjes aan het opruimen, waar ik op dat moment eigenlijk helemaal geen tijd voor had. Maar ik moest... ik pakte wat zakjes uit een tas en opeens draaide mijn hand zich met de palm naar boven terwijl ik druk bezig was. Niet een logische houding, maar mijn hand werd een kommetje en toen viel de ring zomaar vanuit de lucht in mijn hand!

Ik wist niet wat ik zag en kon het bijna niet geloven, totdat tot me doordrong dat hij echt in mijn hand lag. Ik was zo blij als een kind en juichte van geluk.

Mijn wens was gehoord en de ring mocht terug aan mijn vinger. Achteraf bleek dat ik het maar drie dagen had gewenst en dat het een week duurde totdat het uitkwam."
Yvonne Ros, Amsterdam

"Een goede vriend van ons is een paar maanden geleden overleden na een lang ziek zijn. Tijdens zijn ziekbed heb ik vaak met hem gesproken over het 'leven' na de dood. Helaas geloofde hij daar absoluut niet in: 'dood is dood' was zijn motto.

Enige tijd nadat hij is overleden kwamen wij in contact met paragnost Trevor uit Almere. Vrij direct vertelde hij dat hij een boodschap van een pas overleden vriend wilde doorgeven. De boodschap was: 'Ik geloofde het niet, maar nu weet ik het zeker! Ik ben er en ik kan iedereen zien en horen, geweldig!'

De tranen sprongen mij toen in de ogen en ik was enorm blij om zo direct de bevestiging te mogen horen."
mevrouw Klaassen, Rotterdam

"Ik was 16 jaar en stond boven in mijn slaapkamer. Ik was zo intens verdrietig, zag het nut van het leven niet meer, vond dat ik er beter niet meer kon zijn, dankzij alle nare ervaringen die ik had meegemaakt en nog meemaakte.

Ik geloofde nergens meer in, niet in het leven, niet in mezelf, in niemand. Mijn hart huilde en was verwond, waardoor ik besloot uit het raam te springen zodat ik te pletter zou vallen op de grond beneden.

Toen ik op het punt stond te springen, was er een stem die luid en duidelijk sprak: "José nee". Dit herhaalde zich drie keer: "José nee". Ik schrok vreselijk en ging weer snel naar binnen, ik controleerde overal wie dat geroepen kon hebben, maar er was niemand thuis.

Vele, vele jaren later begreep ik pas dat het de stem van God geweest was, die me gered had. Het was nog niet mijn tijd!!!! Dank je God!!"
José Bouwmans, Deurne

"Mijn wonder vond plaats tijdens mijn jeugd in een nieuwbouwwijk. We woonden in een drive-in huis, wat betekent dat beneden de garage is en op de eerste verdieing de woonkamer. Op een dag, ik was een jaar of zeventien, hoorde ik een vreemd geluid. Ik dacht aan het geluid van een vogel die vastzat in de schoorsteen, dus daar keek ik als eerste. Niks.

Het geluid leidde mij de trap af naar de voordeur. Ik opende de buitendeur en haaks erop de deur naar de garage. Het geluid leek uit de ruimte boven de voordeur te komen. Of eigenlijk de ruimte boven de mat. Een verlaagd plafond waar een buitenlamp tegenaan was geschroefd. Via de garage kon ik zien dat er een loze ruimte bestond die boven de garagedeur was afgesloten met een plank. Ik haalde een keukentrapje tevoorschijn en nadat ik nogmaals had vastgesteld dat het geluid vanuit deze ruimte leek te komen, schroefde ik de plank met veel moeite los.

Ik haalde de plank weg en trof een vogel. Een levende vogel die met zijn vleugels uitgespreid de zijkanten raakte van de kleine ruimte. Ik pakte de vogel, riep mijn vader erbij en liet de vogel los. Hij huppelde wat, was even gedesorienteerd maar vloeg toen toch weg. Het was een merel of een spreeuw. Een hele gewone vogel. Maar op een heel ongewone plek.

Ik heb een zaklantaarn gepakt en heb de ruimte bekeken. Zestig centimer breed, twintig centimeter hoog en 1,20 meter diep. Vier zijkanten hout, twee zijden steen. Naden die goed aansloten, geen vuiligheid of vocht. Heel weinig vogelpoep. Enkele afgeknipte electriciteitsdraden die nog stammen uit de tijd van de bouw van het huis, tien jaar eerder. Ik was de eerste die deze ruimte in tien jaar opende. En toch bevond er zich een levende vogel die, zo is mijn stlellige overtuiging, zich daar een paar uur eerder nog niet bevond.

Totaal en fysiek onmogelijk. Maar echt gebeurd."
Marc, via e-mail

foto spreeuw: Wikipedia

"Mijn planten, waarvan ik hou, hadden een week lang geen water gehad door de drukke dagen. Plotseling keek ik na0ar die plantjes en dacht in mezelf: 'Straks geef ik ze wel water, ik maak tijd ervoor. Ik keer me om en het begint te regenen!"
Indra, via e-mail

"Het was in de winter van 1965. Ik woonde thuis bij mijn ouders en was bezig mij op te knappen voor de spiegel. Het was 7.00 uur in de ochtend. Ik keek even naar buiten in het donker naar het onbebouwde veldje, ongeveer 100 meter van het raam. Tot mijn verbazing zag ik een flatgebouw. Op de onderste verdieping zag ik een verlichte ruimte met mensen aan tafels. Toen ik even later weer keek was alles weer donker en was er geen flat meer te zien.

Een jaar later werd er gebouwd en... inderdaad een flat. Tot mijn verbazing zag ik dat de onderste verdieping een bejaardenhuis was met... oude mensen aan tafel en stoelen, in een verlichte ruimte, precies zoals ik 'gezien' had. En nu komt er nog iets; ik woon momenteel in deze flat, net boven het bejaardenhuis!"
De heer J.L. van Schaagen

"Tijdens een intensieve ademsessie kwam ik in een fontein van goud licht te staan, zo intens, zo prachtig..."
De heer Ronald Jonker